اى از تو مرا به هر حديثى صد ذوق * در گردن من سلسلهء مهر تو طوق در چشم توام اگر سوادى باقى است * دودى است كه گرد گشته از آتش شوق * * * اى قبلهء ارباب صفا ابرويت * وى نور دو چشم عارفان از رويت هر سو دل گمراه به پهلو گردد * تا آخر كار آورد ره سويت « 1 » * * * تو شاه حسنى و ما رند خاكسار توايم * در اين ديار به صد گونه شرمسار توايم به بزم وصل تو ما را گذر نخواهد بود * همين بس است كه گوئيم از ديار توايم مرو مرو كه نداريم طاقت دورى * بيابيا كه فقيريم و خاكسار توايم چو شد ز مشرب عرفان نصيب ما جامى * مدام مست مى چشم پرخمار توايم قدم به ديدهء گريان منطقى نه زود * كه چشم ما به ره است و در انتظار توايم « 2 » * * * الحمد للّه القديم الأوّل * حمدا على الشّرع الشّريف الأعدل ثمّ الصّلاة على النّبىّ محمّد * معلى لواء الشّرع خير محفل ثمّ السّلام على شرائف آله * و على صحابته الخيار الكمّل قد بان مضمون الكتاب بأسره * عندى باشهاد صريح تنجلى ما فى الكتاب دقيقة منطوقة * إلّا ملاحظة بوجه أجمل فحكمت بالمزبور فى أطباقه * حكما صريحا كان خير باذل و أنا الحسين بن معين الميبدى * لا زال محظوظا بحظّ أجزل * * * و قد سمعت أذناى من فيه انّه * تصدّى لهذا الوقف من صدق نيّة و رتبت أحكاما على ما عرفته * و كانت قوانين الشّريعة قدوتى و إنّى حسين ميبدى و والدى * معين لدين الحقّ من أهل سنّة

--> ( 1 ) . همان : 180 - 181 . ( 2 ) . همان : 85 .